சினிமாவும் .. சென்டிமென்ட்சும்..

சினிமாவும் .. சென்டிமென்ட்சும்..

சினிமா உலகத்துல இந்த ‘செண்டிமெண்ட்’, ‘நேரம்’, ‘நல்ல நேரம்’ இதெல்லாம் சும்மா பேச்சுக்கு சொல்ற விஷயமே கிடையாதுங்க. சில நேரங்கள்ல ஒரு படத்தோட தலையெழுத்தையே மாத்தக்கூடிய சக்தி அதுக்கு உண்டு. அப்படி என் வாழ்க்கையில, நான் அசிஸ்டன்ட் கேமராமேனா ஒர்க் பண்ணினப்போ நடந்த ஒரு சுவாரசியமான, அதே சமயம் அப்போ எங்களை ரொம்பவே பதட்டப்படுத்துன ஒரு சம்பவத்தை சொல்றேன் கேளுங்க.

அது **”பூக்களை பறிக்காதீர்கள்”** படத்தோட சூட்டிங் டைம். சுரேஷ் சாரும், நதியா மேடமும் நடிச்சிட்டு இருக்காங்க. படத்தோட பெரும்பகுதி ஷூட்டிங்கை நாங்க ஊட்டி, கொடைக்கானல்னு அழகா எடுத்து முடிச்சிட்டோம். அடுத்ததா, படத்தோட மிக முக்கியமான கிளைமாக்ஸ் காட்சியை எடுக்கணும். அதுக்காக இடுக்கி போறதா பிளான். போற வழியிலேயே மூணார்ல சில காட்சிகளை எடுத்துட்டு, அப்படியே இடுக்கிக்கு போயிட்டோம்.

அங்க ஹீரோ, ஹீரோயின் ரெண்டு பேரும் தற்கொலை பண்ணிக்கிற மாதிரியான அந்த உருக்கமான கிளைமாக்ஸ் காட்சி, அப்புறம் பாடல்கள்னு எல்லாத்தையும் பிளான் பண்ணபடி கச்சிதமா எடுத்து முடிச்சாச்சு.

இப்போ படத்தோட கடைசி ஒரே ஒரு ஷாட் மட்டும் தான் பாக்கி இருக்கு. அதனால, படக்குழுவுல இருந்த மத்த எல்லா ஆர்ட்டிஸ்ட், தொழிலாளர்கள்னு அத்தனை பேரையும் பேக் பண்ணி சென்னைக்கு அனுப்பி வச்சாச்சு. ஸ்பாட்ல இப்போ இருக்கிறது டைரக்டர் டீம், அப்புறம் கேமராமேன் தயாள் சார், நான் உள்ளிட்ட கேமரா டிபார்ட்மென்ட் மட்டும்தான்.

சாயங்கால நேரத்துல அந்த கடைசி ஷாட்டை எடுக்கணும். படத்துல வில்லனா நடிச்ச மோகன் சாரை வச்சு ஒரு ஷாட்… அதை எடுத்து முடிச்சதும், அந்த இறுதி காட்சியை எடுக்க கேமராவை ஒரு பொசிஷன்ல செட் பண்ணினோம்.

நாங்க இருக்கிற கேமரா பொசிஷனுக்கு நேர் எதிர்ல ஒரு மலை இருக்கு. ஆர்ட் டிபார்ட்மென்ட் ஆளுங்க ரெண்டு சைக்கிள்களை அந்த எதிர் மலையோட உச்சிக்கு கொண்டு போய் வச்சிருக்காங்க. இங்க இருந்து டைரக்டர் சிக்னல் கொடுத்த … வெள்ளை துணியை ஆட்டுவாங்க… உடனே சைக்கிளை மலையில இருந்து கீழே தள்ளி விட்ரணும். ஆளுங்க கேமராவுல தெரியக்கூடாது, ஆனா அந்த ரெண்டு சைக்கிள்களும் மலையோட எட்ஜ்ல இருந்து கீழே விழுது பாருங்க… அதை எங்க கேமரா அப்படியே ஃபாலோ பண்ணி கேப்சர் பண்ணணும். இதுதான் ஷாட்.

இது ஒரு வைட் ஆங்கிள் (Wide angle) ஷாட், அதனால ஜூம் எல்லாம் பண்ண முடியாது. என் கேமராமேன் தயாள் சார் கேமராவை பிக்ஸ் பண்ணி, ‘ரோல் கேமரா’ சொல்லலாம்னு ரெடி ஆகிட்டாரு.

ஆனா, அங்கேதான் ஒரு பெரிய ட்விஸ்ட் காத்துக்கிட்டு இருந்தது!

என்னென்னவோ பண்ணிப் பார்க்கிறோம்… கேமரா ஆன் ஆகவே மாட்டேங்குது! மெயின் ஸ்விட்ச், பேட்டரி, கனெக்ஷன்ஸ்னு எல்லாத்தையும் செக் பண்ணியாச்சு. மெட்ராஸ்ல இருந்து அந்த கேமராவை கொண்டு வந்த அசிஸ்டன்ட்டுக்கு அப்படியே வாழ்க்கை வெறுத்துப்போச்சு. என்ன பண்ணியும் கேமரா ஓடல.

நிலைமை மோசமாகுறதை பார்த்ததும், புரொடியூசர் சண்முகம் சாருக்கு சென்னைக்கு போன் போட்டு விஷயத்தை சொன்னோம். அவரும் பதறி அடிச்சு, உடனே வேறொரு புது கேமராவை புக் பண்ணி, நைட்டோட நைட்டா வண்டியில அனுப்பி வச்சாரு. மறுநாள் காலையில புது கேமராவும் ஸ்பாட்டுக்கு வந்து சேர்ந்திருச்சு.

சரி, நேத்து விட்ட இடத்தை இன்னைக்கு பிடிச்சிரலாம்னு புது கேமராவை அதே பொசிஷன்ல கொண்டு போய் செட் பண்ணினோம். இந்த கேப்ல, நேத்து கேமரா ஓடலையேன்னு மனசு கேட்காம அந்த மெட்ராஸ் அசிஸ்டன்ட் பழைய கேமராவை சும்மா ஆன் பண்ணி பார்த்திருக்காரு.

**என்ன கொடுமை பாருங்க… இப்போ அந்தப் பழைய கேமரா அசால்ட்டா ஓடுது!**

அவருக்கு ஒரே சந்தோஷம். “சார்… பழைய கேமராவும் ஓடுது சார்!”னு கத்துறாரு. உடனே டைரக்டருக்கும், எங்களுக்கும் ஒரே குஷி. சரி, ரெண்டு கேமரா இருக்கே… டபுள் கேமராவுல ரெண்டு வெவ்வேற ஆங்கிள்ல இந்த ஷாட்டை சூப்பரா எடுத்துரலாம்னு பிளான் பண்ணினோம்.

புது கேமராவை முதன்மை பொசிஷன்ல வச்சு தயாள் சார் ஆபரேட் பண்ண ரெடியானாரு. நேத்து மக்கர் பண்ணின அந்தப் பழைய கேமராவை கொஞ்சம் க்ளோஸர் ரேஞ்ச் (Closer range), அதாவது ஒரு மிட்-ரேஞ்ச் ஃபாலோ பண்ற மாதிரி ஒரு பொசிஷன்ல வச்சு நான் ஆபரேட் பண்ண ரெடியானேன்.

எதிர் மலையில ஆளுங்க சைக்கிளோட ரெடியா நிக்கிறாங்க. இங்க நாங்க எல்லாரும் பொசிஷன்ல இருக்கோம். சரி, ஷாட்டுக்கு போறதுக்கு முன்னாடி கேமராவை ஆன் பண்ணி பார்க்கலாம்னு நான் என் கேமராவை ஆன் பண்றேன்…

**அதிர்ச்சி! இப்போ மறுபடியும் அந்தப் பழைய கேமரா ஓடல!**

“என்னடா இது மர்மமா இருக்கு!”னு எங்களுக்கு தலை சுற்றாத குறைதான். டைரக்டருக்கு செம கோவம் வந்துடுச்சு. “ஏம்பா… அந்த கேமராவை முதல்ல அந்த சனியன் பிடிச்ச இடத்துல இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி மாத்தி வைங்கப்பா!”னு சொன்னார்…

அவர் சொன்ன உடனே, அந்த கேமராவை அப்படியே கொஞ்ச தூரம் தள்ளி, வேற இடத்துக்கு மாத்தி வச்சோம். என்ன ஆச்சரியம்… மாத்தி வச்ச அடுத்த செகண்ட் கேமரா ஆட்டோமேட்டிக்கா ஓட ஆரம்பிச்சிருச்சு!

எல்லாருக்கும் ஒரே வியப்பு… அந்த இடத்துல அப்படி என்னதான் இருந்ததோ தெரியல. ஒருவேளை அங்க ஏதாச்சும் நெகட்டிவ் வைப்ரேஷனா, இல்ல வேற ஏதாச்சும் செண்டிமெண்டான்னு இன்னைக்கும் தெரியல. ஆனா இடத்தை மாத்தின உடனே கேமரா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சது நிஜம்.

அதுக்கப்புறம் சிக்னல் கொடுக்கப்பட்டு, வண்டியை தள்ளி விட்டாங்க. தயாள் சார் மெயின் கேமராவுல அதை சூப்பரா கவர் பண்ணாரு. என் கேமராவுலயும் அந்த சைக்கிள்ஸ் வர்றதை ஓரளவுக்கு நல்லாவே ஃபாலோ பண்ணி எடுத்தேன்.

அப்பதான் எனக்கு புரிஞ்சது… சினிமால ஏன் சில விஷயங்களை இவ்வளவு தீவிரமா, செண்டிமெண்டா பார்க்குறாங்கன்னு. ஸ்பாட்ல நாம என்னதான் பிளான் பண்ணினாலும், அந்த நேரமும், அந்த இடமும் நமக்கு ஒத்துழைக்கணும்ங்கிறதுக்கு இந்த சம்பவமே எனக்கு ஒரு பெரிய பாடம்!

அந்த இடுக்கி மலைப்பகுதியில், “கேமரா ஓடலையே” என்ற பதட்டமும், இயக்குனரின் கோபமும் ஒருபுறம் இருக்க… அந்தப் பழைய கேமராவைக் கொண்டு வந்து, அதை எப்படியாவது இயக்க துடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த இளைஞனின் முகம் இன்னும் என் கண்ணுக்குள்ளேயே இருக்கிறது.

​”என்ன போட்டாலும் விசுவல் தெரியலையே… கேமரா ஓடலையே…” என்று ஒட்டுமொத்த யூனிட்டே கவலையோடு பார்த்தபோது, அந்த இளம் அசிஸ்டன்ட்டின் மனநிலை எப்படி இருந்திருக்கும்? மெட்ராஸில் இருந்து புது கேமரா வரும் வரை, தூக்கமில்லாமல் தவித்த அந்தத் தருணங்கள்… ஒரு புதிய தொழில்நுட்பக் கலைஞனின் ஆரம்பகால அக்னிப்பரீட்சை அது.

​ஆனால், அன்று அந்த மலையடிவாரத்தில், ஒரு கேமராவுக்காக ஏங்கி நின்று, பின் கேமரா ஓடியவுடன் குழந்தையைப் போல சந்தோஷப்பட்ட அந்தப் பையன்… பிற்காலத்தில் இந்தியத் திரையுலகையே தன் லைட்டிங்காலும், கேமரா கோணங்களாலும் மிரட்டப்போகும் ஒரு மாபெரும் ஒளிப்பதிவாளராக மாறுவார் என்று அங்கிருந்த யாருமே கணித்திருக்க முடியாது!

​ஆம், அவர்தான் பின்னாட்களில் ஆந்திரா ஃபிலிம் இண்டஸ்ட்ரியின் (Andhra Film Industry) அசைக்க முடியாத தூணாகவும், பிலிம்பேர் மற்றும் நந்தி விருதுகளை அள்ளிய பெருமைக்குரியவருமான ஒளிப்பதிவாளர் சோட்டா கே. நாயுடு!

​காலத்தின் விசித்திரமான கணக்கு இதுதான்:

அன்று ஒரு சாதாரண ‘ஃபோகஸ் புல்லராக’ (Focus Puller) கேமராவின் சக்கரங்களைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த கைகள்… பின்னாளில் சிரஞ்சீவி, நாகார்ஜுனா, வெங்கடேஷ் எனப் பல முன்னணி சூப்பர் ஸ்டார்களின் படங்களுக்கு மெகா பட்ஜெட்டில் கேமரா ரோல் செய்யப் போகும் கைகள் என்பதை அந்த இடுக்கி மலைப்பகுதியின் செண்டிமெண்ட் கேமரா அன்றே ரகசியமாய் உணர்ந்திருந்ததோ என்னவோ!

​பெரிய இடங்களை அடைந்த பல ஆளுமைகளின் தொடக்கம், இது போன்ற எளிய மற்றும் சவாலான இடங்களிலிருந்துதான் ஆரம்பமாகிறது என்பதற்கு கண் முன்னே நடந்த இந்தச் சம்பவமே ஒரு ஆகச்சிறந்த உதாரணம்.

Thanks: Ravindhar,

Cameraman